Niet elke kloostergemeenschap behoort tot één bepaalde orde. Sommige kloosters en bezinningsplaatsen zijn oecumenisch van aard: zij brengen christenen uit verschillende kerken en tradities — katholiek, protestants en orthodox — samen rond het gebed en het gastvrij ontvangen van bezoekers.
Deze gemeenschappen willen een levend teken zijn van het verlangen naar eenheid waarom Jezus zelf bad: “dat zij allen één mogen zijn”. In een sfeer van stilte, gebed en ontmoeting zoeken zij naar wat christenen verbindt, en bieden zij iedere gast een plek van rust en bezinning.
Deze kloosters en abdijen behoren tot deze orde. Plan je bezoek en ervaar de stilte en gastvrijheid zelf.
Het woord “oecumene” verwijst naar het streven naar eenheid onder alle christenen. Sinds de twintigste eeuw groeide het besef dat de verdeeldheid tussen de kerken haaks staat op het gebed van Jezus om eenheid.
Oecumenische kloostergemeenschappen geven aan dit verlangen concreet gestalte. Mensen uit verschillende kerkelijke achtergronden delen er het gebed, de tafel en het dagelijks leven. Zo wordt zichtbaar dat wat christenen samenbindt groter is dan wat hen scheidt.
Oecumenische gemeenschappen verschillen onderling sterk, maar delen een gemeenschappelijke kern: het gezamenlijke gebed en de gastvrijheid. Sommige bestaan uit vaste leden die er hun leven aan wijden, andere zijn vooral plaatsen van ontmoeting en bezinning.
Wat hen verbindt is de wil om over kerkmuren heen samen te bidden en te leven, en om hun deuren wijd open te zetten voor iedere zoeker — gelovig of zoekend, van welke achtergrond ook.
Het leven in een oecumenische gemeenschap wordt gedragen door gebed, gastvrijheid en ontmoeting.
Oecumenische gemeenschappen staan bekend om hun warme gastvrijheid. Iedereen is er welkom, ongeacht kerkelijke achtergrond, om tot rust te komen en het gebed te delen.
Een verblijf biedt ruimte voor stilte, ontmoeting en bezinning. Velen ervaren er dat het samen zoeken naar God de grenzen tussen mensen en kerken overstijgt en een diepe verbondenheid schept.
